Któż nam powróci Tetmajer Przerwa Kazimierz Któż nam powróci te lata stracone bez wiosennego w wiośnie życia nieba?... Wołają na nas, że w złą idziem stronę, precz o świat troskę rzucając powinna, a czy pytają się nas, co nam trzeba i czyśmy mogli obrać drogę inną? Kto z was policzył te gorzkie godziny daremnych pragnień, żrących naszą duszę? Kto zmierzył smutku naszego głębiny bez dna i brzegu? Kto wie, jakie ducha niepodległego straszne są katusze, gdy zerwać swego nie może łańcucha? Spójrzcie nam w mózgi - - zgryzły je, strawiły wrodzone ludziom daremne pragnienia. Wołacie na nas: "Jesteśmy bez siły, dajcie nam słowa wiary i otuchy" - - a nam któż daje słowa pocieszenia? A któż mdlejące nasze wzmacnia duchy? Któż nam powróci te lata stracone bez wiosennego w wiośnie życia nieba?... Chcecie w nas widzieć dźwignię i obronę, żądacie od nas zbawień i pomocy, lecz my, z waszego wykarmieni chleba, jak wy, nie mamy odwagi i mocy.

[ Wyślij wiersz do znajomego ] | [ wersja dla drukarki ] | [ Kliknij tu, aby wrócić ] [ Kontakt - zgłoś problem lub sugestię ] INTERPRETACJE / OPINIE CZYTELNIKÓW NA TEMAT TEGO WIERSZA: OPCJA JUŻ DZIAŁA. Komentarze - refleksje i interpretacje, innych użytkowników możesz bezpłatnie przeczytać po zalogowaniu się na stronie. Dziękujemy i przepraszamy za utrudnienia. Zaloguj się Imię i nazwisko     Hasło     Akcje       Nie zarejestrowany jeszcze? Darmowa rejestracja  Zapomniałeś(aś) swojego hasła?