poczekam w cieniu

spadłeś niespodzianie
ze smogowej chmury
kwaśnym deszczem
wewnętrznie rozdarty
palcami bliskich

ujęłam bezradność
delikatnym rytmem
otwierając ujście
zapiekłym żalom

z serca do serca
kapała transfuzja
do dzisiaj

po swojemu reperujesz życie
z wyjściem awaryjnym
gdyby zawiedli których kochasz

miłość ma wymiar
szlachetnych czynów
nie deklaracji
bez pokrycia słowa
jedynie krzywdzą

jednak
skoro cień wystarcza
bądź szczęśliwy

miłość nie jedną ma twarz, tylko którą pokarze wychodząc z cienia
do przemyślenia
pozdrawiam
r

Mówi cień do cienia,
od niechcenia:
no, ruszaj się w końcu,
bo zasłaniasz mnie - słońcu.
Tak mi się przypomniało, cosik, kiedyś..
Krysiu, jak zwykle, pewnie się powtarzam;
ładnie i z uczuciem piszesz o tym peelu.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Znam już ten wiersz. Powtórzę pewnie opinię: czysto, kulturalnie, pięknie! U Ciebie Krysiu tak mamy! Całuski, Para:)

czytam, czytam
myślę: doobre

potem widzę:

jednak
skoro cień wystarcza
bądź szczęśliwy

i wymyka mi się słowo na k, a dokładniej " o! K.!"
dooooobre;]

podziw dla peel-ki, że nie bała się ująć bezradność. odczytuję wiele taktu i poszanowania z jej strony dla bezradnego, ogromną czułość i zaufanie. istotnie: nieraz cień wystarczy żeby być szczęśliwym, pięknie i prawdziwie to napisałaś Krysiu :)
bardzo wzruszający ten wiersz. pozdrawiam serdecznie :)))

miał ten Pl szczęście że spadł trafiając na dobre serce drugiej osoby
piękny wiersz Krysiu, bardzo
gratuluję :)))
cmook

Krysiu, bardzo ładny wiersz - pytanie do najbliższej osoby o "status" uczucia, jeśli tak rzec można.
Jak najbardziej możliwe jest spędzenie życia w cieniu kogoś, kogo się kocha, jeśli jest on silną i opiekuńczą osobowością. Wtedy jest to nawet wygodne, a na pewno bezpieczne. :-)
Pozdrawiam serdecznie. :-)

Bardzo prawdziwe. Bardzo poruszające. Gratuluję.