Dorosłość

z małych dzieci zmieniamy się w nie daj Boże
mamy swoje fobie i jeszcze gorsze histerie
warzymy piwo które trzeba wypić
a potem uchlewamy jak świnie

modlimy z rykiem by ktoś lał nas po mordzie
kopał w dupę i codziennie strofował
przypadkiem
nie zagłaskał na śmierć



Świnoujście 28 IV 2010

Najpierw tęsknimy za tym co przed nami, potem za tym co zostało z tyłu...

Szorstkie i ciepłe. Dobre.

takie roczniki
bardzo dobry, dla wzruszający.
podoba się
połknęłam do ula
:))

Jakże prawdziwy wiersz, jakże prawdziwym językiem, no i do tego, wcale nie do przesady ta niby-spowiedź, niby-skarga, niby-pijaka, niby-świętoszka, niby-dziecka, niby-dorosłego, po prostu kogoś, kto wkracza w dorosłe życie i widzi co (to) jest naprawdę, co to wszystko znaczy, że takie sprzeczności człowiekiem targają. A to jest po prostu (co nie znaczy, że i nie pokręcone) normalne życie, normalnego człowieka. Z tym, że nie każdy się odważy napisać (w gruncie rzeczy) o sobie taki wiersz. Ale też nie ma co zaprzeczać czy udawać, że życie takie nie jest, jakie właśnie jest, tym bardziej (jeżeli się to /życie/ ma) na co dzień, i to dzień po dniu, dzień za dniem… Co się dopiero zaczyna doceniać, kiedy zaczyna tego brakować.

przeczytałam, dosadny generalizatorski
J. serdecznie

Kuba ! - Ty żyjesz !!! Wróć też wierszami !!!
Magda - no dobra : jakie roczniki !? :)
WiJa - normalne pokręcone życie : prawdę napisałaś ( - eś ? )
Judyt - proszę o zawsze , nawet jeśli cierpko ...

Cezary: postaram się, choć nie obiecuję, bo nie wiem ileż na tym forum pozostanę
i odzwajemniam zaproszenie póki co
J. serdecznie

C'est la vie. Może właśnie tak powinno być. Człowiek tak często chce i czeka na coś innego, niż ma. Temat już znany, ale mimo to wiersz świeży i ciekawie napisany.

Arek