Rozpętanie

alfonsa duszę romantyka
cygana zboczeńca biedaka
bogacza żyda adwokata
Niemca i Polaka
księdza i kata
ułomnego i niezłomnego
mam dusz wiele które duszę
w sobie na śmierć
i życie i śmierć i wycie
zapętlam się wpadam w sidła nic nie czuję
jak kołtun brudu i gałęzi
podczas kiedy wyrok odsiaduję
tutaj teraz i tam kiedyś
co oko zmrużę w innej się duszy duszę
co wezmę oddech zapadam w śpiączkę

księżyc się zbliża otoczony gwiazdami
ocean to jest wywrócony do góry dnem
wycieków tu ropy ile mieścimy głupoty
cóż to innego jak nie śmietnisko odpadów z łbów naszych
słońce zaiskrzyło i wszystko płonie
zaczynam szukać
pomiędzy nowymi zgliszczami dnia

mam dusz wiele które duszę
podejdź niech je w tobie wzruszę

kapitalny wiersz
ale dla mnie bez drugiej, a przynajmniej bez ekologii - jak słyszę rozlana ropa, widzę plamy na oceanie ;)

wycieków tu ropy ile mieścimy głupoty
cóż to innego jak nie śmietnisko odpadów z łbów naszych

to wiersz o sobie, te odpady burzą mi obraz
ja tak, ale to Twój wiersz oczywiście.

zaleciało Tuwimem do pary z Wyspiańskim - strasznie mi się podoba.
:)))))))

nie duś rozdaj daj Rozie:)

nie lubię ropy w wierszach bo wizualizuję co czytam
i zakłóca mi cały odbiór ale mi przykro ale mam takowo i co poradzę
oczyśćże ranę albo Rozie daj
do wylizania
:P

Zganienie ludzkiej głupoty. Niestety nie podejmę się oceniać chociażby dlatego, że nie znam sztuki "Monsieur Alfons", zaniedbałem tą część swojej edukacji, a myślę, że o tę sztukę tutaj chodzi. Wiem jak złą sławę uczyniła w Polsce temu imieniu stąd pojmuję przesłanie. Chociaż z drugiej strony Gombrowicz nie nadepnął ci na ucho?

myślę, że jeszcze do dopracowania, chociaż miejscami bardzo fajny, bo jest tu żart połączony z jakąś głęboką refleksją. I to mi się podoba.

do poczytania.