Symbioza

dzień wstaje jak kowalik .
niby ciekawski zagląda do karmnika .
przez chwilę cieszy oczy .
znika .

jak wielka czapla jest życie .
szybuje wokół nas .
zaskrzeczy . zakracze .
odlatuje w niepamięć .

miało być inaczej .



Wolin 07 XI 2010

o, jaki zabieg - nie przygarniasz kropka;)
fajnie tak

zgrabne to, małe a zmyślne jak ten kowalik

taka kwintesencja sprytna bystra
podoba mnie się:)

kruche to skrzydła, jak siódmy krąg - ale warto je łamać. zapamiętuję. pozdrawiam

ziarko do ziarka a karmik napełni się szczebiotaniem
aleś tych ziarek narozsypywał i jak simetricznie!
no, Cezar! moja "Symbioza" o wysysaniu energii, krwi, o współtworzeniu, wampirzeniu.

a Twoja taka czuła, ekologiczna, ornitologiczna. filozoficzna na koniec!
chyba ładniejsza od mojej
:))
czapla szybuje? bo życie - bez wątpienia.
a jak miało być? nie tak?
a jak...?
:D
podoba się.

Dobrze brzmi, niby ptaki, a wiersz poważny i różne interpretacje nakłada. Puenta na pierwszy rzut oka wydawała mi się niekonsekwentna, ale jak się wczytałem jest przejmująca.
Pozdrawiam Cezary

I cóż, że nam skrzeczy czapla nie tak jak byśmy chcieli, skoro zapominamy o niej i, jak te kowaliki, od rana ruszamy w dzień - tak go czytam, bo dla mnie wieje optymizmem, mimo "niby" :) W Twoim wierszu jak w życiu: suma wypada średnio, ale składniki ciągle jeszcze nęcą. Pozdrawiam :)

klimat jest i treść. ale czytam bez kropek :)
pozdrawiam cezary.

Te kropki to ziarenka? Bo jeżeli tak, to już nie drażnią:) Sympatyczny wiersz, na uśmiech:) Pozdrawiam:)

Dzień - ziarenko, życie - bochen, a jedno bez drugiego nie ma sensu. Zjada się, mija, ale w niepamięć - nie. Czarku - wiersz na 6! Oprócz treści "dla każdego po drobince" jest śpiewny, ma swoja melodię. W poezji czasem i trochę piękna przydaje się. Uściski. E.

czymże jest chwila wobec wieczności...
zgrabnie pomyślane
udanego sylwka życzę
Grażyna
:)