Zapachy

zaciągam się aromatem świeżego druku,
z taką samą przyjemnością wącham
wyprane do czysta wspomnienia.

zapach majowej akacji
wciąż przypomina mi górkę na Mickiewicza,
kiedy jeszcze nie wiedziałam,
że kochać, znaczy brać odpowiedzialność
za każdą nazwaną chwilę.

zapach cynamonu mówi do mnie
szarlotką babci.
chleb prosto z pieca - przypieczoną opalenizną
wiejskich wakacji,
żniwami na polach dojrzałej ojcowizny.

z taką samą przyjemnością wącham świat
małych dzieci z ich oliwkami na skórze,
jeszcze białoróżowej od niepamięci
aksamitnej z natury.

węszę po zagięciach twojego ciała,
między dniami, w pachwinach zmierzchów.
na łuku pleców odnajduję ciągle
zapach własnego życia.

Dobry dobry dobry. Jedynie pachwiny zmierzchów nie działają na mnie , - może zagłębienia, albo coś innego? pozdrawiam.

Ładny wiersz Aniu. Tak sobie pomyślałem: co spisane - zachowane...
Ale z ostatniej strofy pozbyłbym się "na skórze pleców" bo "na skórze" jest strofę wyżej. I w samych pachwinach - bez "zmierzchów".
Pozdrawiam.

Tu mnie kupiłaś, baaaardzo lubię takie wiersze. Jeszcze tu wrócę z przyjemnością. Pozdrawiam :)

Wodniku:

Cóż... Pachwina - jak inna część zmierzchu. Od słowa "pachnie". Bardzo pasi wg mnie. Dzięki piękne, że czytasz i komentujesz.

Pozdrawiam cieplutko,

Para:)

Popsutku:

Dzięki piękne. Powtarza się tutaj więcej. Ok, skórę pleców zmieniam na "łuk", reszta już zostanie. Znasz moje zdanie na temat poprawek w tym miejscu;))))) Bardzo wdzięcznie i cieplutko pozdrawiam,

Para:)

Witku:

Wprawdzie to stary, nie wiosenny wiersz, ale mam nadzieję, że sprostałam oczekiwaniom;)

Dzięki cieplutkie,

Para:)

jutro Ci napiszę, Paro. wrócę do wiersza :)
tymczasem dobranoc.
piękny jest
:*

Taro:

Dzięki piękne. Dobranoc.

Para:)

Tak, jak u Anny - cały świat, wszystkie historie o życiu,spisane i niespisane, prowadzą do tego jedynego uczucia. Może i słusznie... Ważne, że Anna potrafi o tym pięknie napisać. Ujęłaś mnie zapachem druku już na początku! Pozdrowienia i, jak to Ty zwykle piszesz, cieplutko - Elka.

Aniu, gdzieś wyczytałem, że zapach to najstarszy rodzaj pamięci człowieka. I stwierdzam, że mam coś wspólnego z peelem tego wiersza - ja także uwielbiam aromat książek prosto z drukarni. Peunta dobra i koreluje z moją pierwszą refleksją. Pozdrówka. :)
J.

Elu:

Dzięki piękne. Zapachy z dzieciństwa, które idą za mną, zapachy związane z konkretnymi sytuacjami, ludźmi, są integralną częścią pamięci. Nie wiem - dar to, czy skaza... Cieplutko, pozdrawiam,

Anna

Januszu:

Zawsze Ci podwójnie dziękuję. Jest właśnie tak, jak piszesz. Napisałam wyżej w odpowiedzi dla Eli:

Nie wiem: Czy to dar, czy skaza? Cieplutko pozdrawiam.

Para:)

Aniu, ani to dar, ani skaza. To siedzi w nas, ludziach, co najmniej już tak długo, jak irracjonalny strach przed nocą, ciemnością. Po prostu spadek po naszych pierwotnych przodkach. Miłej niedzieli. :)
J.

Januszu:

Czyli - jak instynkt, jak wszystkie zmysły? Chyba tak. Chociaż myślę, że jedni z nas są bardziej, inni mniej do tego "zdolni". Dzięki, Januszu.

Para:)

to prawda, wspomnienia wracają zapachami, niby ulotne a jednak wryły się mocno w pamięć, bardzo mi się podoba, też zabieram do ulubionych:)

Elizko:

Zabieraj, to dla mnie zaszczyt. Dziękuję, pozdrawiam,

Para:)

Ja go pamiętam z ubiegłego lata (chyba), i nadal do mnie ładnie mówi zapachami z przeszłości, ale nie tylko, bo czuje się w nim też aromat radości z życia, z tego, że się nadal jest. Pozdrawiam ciepło :)

Anno Myszkino:

Gratuluję pamięci. Dziękuję pięknie. Cieszy mnie Twoja stała obecność i uważna lektura moich wierszy.
Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

Wiersz świetny! Tylko to węszenie w pachwinach - nawet dziecka - jednak nie jest ładne. Zmieniłabym. Mimo, że wiem, iż KAŻDY zapach dziecka (czy inny) może przypominać coś bardzo dawnego i drogiego.