[…w szklance…]

świetnie gotuje fakt że świetnie gotuje
również w łóżku przyprawia atmosferę
zmysłów czajnik zwilgotniały wrzeć zaczyna
świszczą oddechy pot nawilża ciała falują
języki jak miód w szklance z gorącą herbatą
stygniemy niedopici do końca z resztą osadu
na suche poranki podczas których znowu
wydajesz się nie być kobietą dla niego
byłaś jeszcze przed świtem
spały jak najedzone hieny pytania
zamknięte w jego klatce piersiowej
płochliwie zaczynają polować zaczynają
wkradać się do szpiku

czy jeszcze mu się podobam
chyba zbyt wolno ściągał bieliznę
czy to już wszystko na co go stać
oprócz zaszywania w prostych odpowiedziach
tak szybko jak robi to z rozporkiem
czy jego cierpliwość wytrzyma
dłużej niż guziki w koszulach
ciągle gubi

po ostatniej nocy i po kolejnej
która miała być ostatnią
masz wrażenie że spogląda na ciebie
przerażająco pustym wzrokiem
jak spoglądał po przebudzeniu w sufit
wydawało się że zaraz na niego spadnie

źrenicami otwarta jak odkurzacz
pochłaniasz jego puste skorupy białek
skrawki tynku opadają na podłogę

i zrozumieć dlaczego jeszcze z tobą jest
po tym jak go zdradziłaś

kolejny dobry wiersz, Tomasz
zresztą wiesz, bo mówiłam na W.
pozdrawiam świątecznie
:))

Witaj Tomaszu - Podoba się ta szklanka... słodka i ujmująca zarazem.
poz. i życzę miłych
Świąt