znalazłem skarb na bezdrożu
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 125
Dziś widzę lepiej zmarłych
ich życie
ich radosne chwilewszystko to na moment
ciężar przygniata mnie do ziemi
i muszę odetchnąća była sensacją
przy stole wino gasi pragnienie
w jego czerwonej barwie
pływają obrazyzmarli piją
i roztrząsają dylematyśmieją się
słyszą o wiele więceji krążą wokół własnych wniosków
a to życie
rozpływa się
nie gasi pragnienia.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 58 odpowiedzi
- 1 265 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 781 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 536 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 595 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 683 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Migrena Niesamowity tekst! Świetny turpizm zmieszany z egzystencjalnym dramatem. Metafory więziennego brudu uderzają - zwłaszcza Bóg, który "zagląda tu tylko na przeszukania" i boi się włożyć rękę do kibla. Odbiera to resztki nadziei na jakiekolwiek sacrum. Rewelacyjny, duszny klimat, bo wiersz dusi od samego początku - "powietrze o gęstości niemytej skóry" sprawia, że fizycznie czuć ten zaduch. Krata łapiąca stację cisza - to genialne! Podział celi na role (profesor, malarz, kucharz i "cień") tworzy mikrokosmos, w którym mur faktycznie staje się piątym i stabilnym elementem. Ale pod warstwą więziennego realizmu kryje traktat o utracie tożsamości. Porównanie człowieka do „kostki rosołowej bez opakowania” czy systemu zapominającego o przeterminowanych konserwach ma w sobie niesamowitą, gorzką siłę. Narrator jako „cień od oddechów”, który zbiera do kieszeni sapnięcia współwięźniów, staje się żywym archiwum ich ukrytego bólu, ale jest to również bolesne współuczestnictwo. Fraza o byciu „posklejanym cudzymi historiami, które już się nie odkleją” to esencja prawdziwego współodczuwania. Autor przywraca tym ludziom podmiotowość tam, gdzie system próbuje ich zrównać z betonem. Znakomity, mądry wiersz. -
-
Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano
@Leszek Piotr Laskowski Ech, choćby na chwilę się ziściło :)) -
Przez Posem · Opublikowano
Dziś widzę lepiej zmarłych ich życie ich radosne chwile wszystko to na moment ciężar przygniata mnie do ziemi i muszę odetchnąć a była sensacją przy stole wino gasi pragnienie w jego czerwonej barwie pływają obrazy zmarli piją i roztrząsają dylematy śmieją się słyszą o wiele więcej i krążą wokół własnych wniosków a to życie rozpływa się nie gasi pragnienia. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Leszek Piotr Laskowski Niezła satyra na nasze narodowe sny o potędze. Obyśmy tylko na jawie mieli taki dystans do siebie, jak w tym wierszu! Porzuć smutki, uśmiechnij się, w Polsce wcale nie jest źle! Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma, obcy raj to tylko ściema.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się