W kręgu

kręgosłup nie chce chodzić na spacery
nie ma ochoty wykręcać mnie do tyłu
cierpi na bolesną bezsenność czasami
kiedy pomyśli że znowu przyszło zasypiać
tylko z moim ciałem w łóżku

podczas snu garb rośnie
chce dojrzewać
żyjąc w obawie że kiedyś się zaokrągli
do bezwstydu
a wtedy
nic nie będzie wzruszające
zostanie dotyk
namacalny wzrokiem

zabraknie siły choćby
wystawić palec środkowy
to postawić się pod ścianą płaczu
całkiem poważnie

coraz mocniej boli
poczucie żebrania o skrawek własnej ziemi
z własną kobietą
wytrzeć o pościel
skażenie od zewnątrz przyniesione

z czystym sumieniem
zapomnieć o rozgrzeszeniu

doczeka peel, spoko!
dobry wiersz
buziak, Tomasz.
:))

Co jak co, ale kręgosłup raczej nie myśli ;) Poza kilkoma mankamentami, w treści całkiem ciekawie, chociaż mam wrażenie, że są to dwa wiersze. Dobra puenta.
Pozdrawiam

Dla mnie to wiersz o samotnym starzeniu się, przybywaniu życia jak garbu. Chciałoby się mieć w tym życiu kogoś bliskiego oraz coś własnego, jakieś swoje miejsce na tej nieprzyjaznej ziemi. Samotność coraz bardziej boli i zaczyna przygniatać jak garb.
Kręgosłup - to tutaj rdzeń psychiki, wnętrze człowieka, jego Ja - dlatego "myśli".
Tak rozumiem wiersz i bardzo mi się on podoba, bo wyraża doskonale moje własne bóle, niespełnione najważniejsze potrzeby i rosnące poczucie beznadziei...

dla mnie jest to wiersz o duchowej samotności człowieka, niekoniecznie starego. wyobcowanie nie pozwala wyjść "z siebie" a pragnienie kogoś bliskiego wciąż silne, wciąż domaga się tego, co takie ludzkie

coraz mocniej boli
poczucie żebrania o skrawek własnej ziemi
z własną kobietą
wytrzeć o pościel
skażenie od zewnątrz przyniesione

no i zakończenie - puenta w pigułce! super!

Tomku, piszesz takie głębokie (psychologiczne) wiersze. można je interpretować na wiele sposobów, ponieważ zawierają bogactwo ludzkich emocji.
:)
pozdrawiam ciepło -
Krysia

starzejemy się
ach ten palec środkowy rzutuje na całość wiersza

pozdrawiam Jacek