Jeden wiersz

my , rozebrani do naga
ofiary rwetesu dwudziestego wieku
galopem wzięci
do niewoli
żywcem spaleni w stosie ideałów
krajamy chleb beznamiętnie ,
ciesząc się jedynie
wiecznością banałów

my , rozebrani do naga ,
z wyżyn intelektu
śledzimy bieg czasów ,
sami będąc na dnie
zakutych obcasów

my , rozebrani do naga -
nawet nie krzyczymy



Bożepole Wielkie 12 X 1991

Brawo Cezary, konsumpcja i konformizm opanowaly spolecznosc XXI w ;
wiosny studenckie lat 60-ch przeszly do historii zapomnienia.
Przypomniales to smutna prawde w jednym wierszu "nawet nie krzyczymy"

Pozdrowienia

O, Cezary, dawno Cię nie było!
No nie krzyczymy, bo też o czym i do kogo? Młodzieńcze ideały i spontaniczne zrywy zazwyczaj w pewnym wieku po prostu ustępują miejsca intelektualnej obserwacji rzeczywistości i beznamiętnemu "krajaniu chleba" przez szarych zjadaczy. Tak to jest, tak to się dzieje w naturalny sposób.
A co do rozczarowania, że ideały i zrywy zostają zawsze wykorzystywane przeciwko tym, którzy je powodują - tak, to też wiadomo już od pierwszej rewolucji, jaka miała miejsce w historii: od rewolucji francuskiej - i tak jest zawsze oraz niezmiennie do tej pory. To też jest prawo natury. :)
Pozdrawiam.

Mój klimat ;) Dobry powrót Cezar.
Pozdrawiam

dobry wiersz o upadku ideałów i bardzo trafne porównanie "ofiary rwetesu dwudziestego wieku", pozdrawiam serdecznie

Bez "my" i przecinków po spacji, na widok których dostaję zadyszki - i jest git:) Miło Cię widzieć po przerwie:)

Najważniejsze ,że daje do myślenia. Takie właśnie lubię. Pozdrawiam.

Brzmi jak pieśń rewolucyjna - bo i treść, i powtórzenia tak mi nasunęły. Ale, czemu by nie?
Jeśli już nie ma komu krzyczeć, to chociaż pisać warto, dla przypomnienia.
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

przykro mi, ale kiepsko
patos patosem pogania , a nieszczęsne podkreślanie ego podmiotu lirycznego ( ' MY, MY, MY!!!!!!!) tylko potęguje efekt
Rym : obcasów - czasów -zamordować drania;) jesli już ma być powaznie to forma musi być konsekwentna, a takto wychodzi nam grzyb przy czytaniu, i to taki z rodziny muchomorów ;)
Wiersz za bardzo wykrzyczany, zbuntowany, jak utwór jest dobry to się wybroni, bez tupania nogą. Może warto zaczac od lzejszych form? a takie moralne cegły zostawić sobie po doszlifowaniu warsztatu?

Pozdrawiam
Agata