Dwa pogrzeby

leży pochowany co dzień świeżo
jeszcze kwiaty na nim leżą pachną
troską rodzinnego bukietu jeszcze
żołędzie go łaskoczą jeszcze słucha
jak się przy nim mądrzą

okres z dzieciństwa pachnie chryzantemą

(dojrzewanie nigdy się nie skończy
obsypywane solą jak zielsko wokół grobu)

*

leży pochowany co dzień świeżo
już kwiaty na nim więdną już
nie czuć zapachu tanich perfum
już nad nim nie panują
przychodzą tylko ponarzekać

już nie pamiętamy
kto tam jest lub co tam jest
prawdopodobnie horyzont pod powieką
szuka odpowiedzi
swędzi rozgrzebywany palcem

a to wcale nie o umrzyku.... :)) czy tak?
jeśli już to o.... zombi??????

podoba się jak... (zwykle chciałam powiedzieć, ale nie powiem, bo się zarozumielisz)
buziak, Tomasz!

Witaj Tomaszu - i co ja biedny mam napisać - skoro inni też nie za bardzo odkryli
sensu wiersza - bez urazy dla nich oczywiście - bo może to tylko ja mam taki problem
Nie mniej wiersz zatrzymuje i zmusza do głębszego myślenia , a to już bardzo dobrze
świadczy o nim.
pozd.

pogrzebałeś trochę w sumieniach i dobrze,
dobry wiersz. Pozdrawiam.

To jest potężna machina, która skutecznie i od lat jest nieustannie dobra. Takie mam zdanie o tej poezji. I tyle.

Pozdrawiam.

P.S. - "horyzont pod powiekami" nie bardzo mi...

dojrzał a wciąż szuka odpowiedzi. z wiekiem zmienia się punkt widzenia względem punktu siedzenia.
tak czytam , pozdrawiam:))

w pogrzebie pierwszym nie przemawia do mnie forma
w drugim forma nieco lepsza
treść pierwszego akceptuję a drugiego rozumiem
mogłoby być lepiej, bo temat do rozważań
pozdrawiam
r

aktualny problem "popogrzebowy";
wiersz bez pardonu obnaża sumienia,
oby "się poruszyły"

dobry wiersz, Tomku

serdecznie pozdrawiam :)
Krysia