Przeobrażenie nie z przypadku

zodiak nie chce mnie słuchać
rzucając się na wściekłe okazy
mimo wzroku spod byka
nie jest silniejszy
od hieny w organizmie
czy też słabszy od padliny której
gatunku nie można rozpoznać
wracając niechętnie do obdukcji

jest królem (chyba popielem)
dla wielu drapieżców pasożytów
„wyścig szczurów”
którzy odgryzą swoje podium
prawdy o mnie coraz mniej

*

uciekając według własnych zasad
na lwim karku pysk obezwładniam
z kłów nienawiści
twierdząc z twarzą
iż żaden poziom hierarchii
nie jest na pierwszym miejscu
pokus pożądań kodów kreskowych
na skórze uczącej się życia w stadzie


na wybiegu żadne zwycięstwo
nie wyjdzie poza ogrodzenie
czy jest obstawione biało-czerwoną taśmą
drutem kolczastym
na naszych ciałach obleczony
siedmioma palcami Boga
rzadko zauważamy rozjuszonego
w każdym człowieku

znak zodiaku to stygmat
przebity na wylot widłami Stwórcy

Bielaczku po kilkukrotnym przeczytaniu wiersza zrozumiałam jego sens. napisany w sposób nieco zawiły zawiera mądre przesłanie o głupocie ludzi wierzących w horoskopy, oraz przynależności do określonego stada. podoba się treść jak również prozowata forma +

pozdrawiam Łejeczka :*

Podoba się forma i widzę,że
się odnajdujesz,ale horoskopy lubię
prawie wszyscy na starość tak mają.
Z przyjemnością plusik (+) :)
Pozdrawiam serdecznie. EK

ciężki tekst, jak bym zmienic, to bym go troszeczkę poobcinał. Ale przeczytałem i doszedłem do wniosku, że ten prozaizm dobija treśc. A szkoda. Bo treśc niegłupia, oj, niegłupia...
POzdrawiam.

nieco zmian

jakby kogoś interesowało
(jeszcze)