a na piasku ślad pozostał

dla ciebie jestem tylko epizodem
nawet nie burzą czy deszczem rzęsistym
gradem lub manną na środku pustyni
rzekomo kiedyś widzianą

dla ciebie jestem mniej niż końcem lata
mniej niż jaskółką tnącą krajobrazy
na pół lub bardzo znikome fragmenty
niewiele znaczące bez reszty

dla ciebie jestem liściem zasuszonym
oddechem urwanym, zatartym obrazem
pauzą w niepamięci, płytą zrysowaną
łzawieniem źrenicy w noc ciemną

kim jestem dla ciebie
kim ty jesteś dla mnie
jak echo pytanie powraca
bo ściana pusta, telefon milczy

Bardzo przypadł mi ten wiersz, można w nim się dopatrzyć głębokiej treści...
wymowne porównania i to pytanie "kim jestem?", "kim jesteś?"
Podoba się.

Serdecznie pozdrawiam
-teresa

a mnie się nie podoba. zupełnie nie moja bajka takie pisanie.

dla ciebie - powtórzenie na poczatku powoduje ze wiersz widziałabym we wpisie do pamiętnika albo na kartce walentynkowej, a nie w wierszu

pauzą w niepamięci - wg mnie dziwne, zamotane stwierdzenie; poetycznie rzecz ujmując, niby co? cała przeszłość to czarna dziura a ten 'epizod' to kawałek, który się pamięta? przebłysk w niepamięci? moim zdaniem, wszystko co przezyliśmy gdzieś, mniej lub bardziej świadomie w nas zostaje. Jeśli pamiętamy tylko te pauzy w niepamięci, to mnie jest smutno. Chyba że się peel powaznie uderzył w głowę, żeby tak nic a nic nie pamiętać, albo Alzheimera ma biedaczek:(

i w poincie znowu dla ciebie, potem echem pytanie powraca - wiadomo że jak echem to powraca, a że miałeś wcześniej dwa pytania ( kim jestem, kim ty jesteś ) to powtarzanie tego słowem 'pytanie' to troche przegadanie, wiec ja nie kupuję

bardzo znikome - coś znikomego to juz dla mnie jest bardzo, a bardzo-znikomość mnie przeraża;p

ok, starczy, umotywowałam pogląd.
pzdr serdecznie:)
agusik