Limuzyna

sława ludzi zamyka w autach
się wpatruje w nas a my w nią

na szybach ze śliny wyprodukowano
przekleństwa w pozdrowieniu
ostrzegawcze powitania przeżywają

alibi znalazło się nam
w oczach bosych krajobrazów

zwłoki w pół zamarłych foteli
wstają z miejsca
kiedy zdążamy umierać
zamieniają się z nami przystankiem

dzwonią z telefonów zbyt późno
pomoc zaczęto
klaskać

w białych rękawiczkach
wygodnie spoglądać na rozluźnioną śmierć

szalony szofer drzemie w każdym
odkąd wynaleziono powóz
albo przewóz

dokąd się wybierasz ?

sarkastyczne pojęcie sławy i bogactwa a do tego przedwczesna śmierć w wypadku...

dawcy są wśród nas i nie trzeba daleko szukać

wiersz jest intrygujący, mógłby służyć jako przestroga.

gwoli rozluźnienia nastroju, pozwolę sobie umieścić napis jaki ostatnio zauważyłem na samochodzie nauki jazdy: Nie trąb! Robim, co możem...

pozdrawiam :-)

intrygujące konkluzje, tylko "się" na początki drugiego wersu coś nie tego (może ma służyć jako akcent cynizmu?), poza tym szukałabym zamiennika dla "zwłoki" - na plus
pozdrawiam
kasia.

w oczach bosych krajobrazów

zwłoki w pół zamarłych foteli

- to ujęcie jak kadr całości wiersza,
przejście nieźle ułożone, i tyle tylko
się wypowiedziałam, ciepłoniaście

puenta skojarzyła mi się z moim dawnym wierszem

quo vadis?

karuzela rozpędzona kręci się
świat więcej mocniej prędzej
nieczuły jak kamień
na oślep pędzi
człowiek

ciągle w drodze nie wie
czy jutro może już dziś
skończy się czas potem
sąd

tymczasem pije truciznę
z rynsztoka o marności
walczy za ułudą goni
w końcu

przeminie amen a człowiek –
garść prochu

warto się zamyślić, dokąd zmierzamy w codziennej gonitwie;
dziękuję za tę możliwość w Twoim wierszu;
:))))
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

dokąd się wybierasz? ;-)

wiesz co, ta puenta ni przypiął ni przyłatał,
ale pasuje jak ulał ;o)

zdrówko!