Platoniczne doznania

zasypiam przy tobie
wyszemranym słowem
zapisuję twoje wnętrze monologami

trudno powiedzieć że współżyjemy

nasz związek
posiada niebywale stabilny dystans

ja się niekiedy rujnuję
a ty martwo spoglądasz na mnie
że też nie spalisz się ze wstydu
że nie potrafisz
że może byś chciała
spłynąć rzeką i nie wrócić

mimo że przewlekle czujesz
moje ciepło
to złudzenie mojego oddania
i pewnie dlatego
ty mnie zapewne bardziej
cenisz

budzę się obok ciebie znowu
i bez względu na nastrój
jesteś zimna i ciągle stoisz nade mną

jak martwy anioł stróż
dla mnie jesteś
i pozostaniesz
Ścianą

Nie spodziewałem się takiego zakończenia. Zimny wiersz, podoba mi się.

Arek

Tomku!
Jestem pod wrażeniem! Szczerze mówiąc, podobnie jak Arek, nie spodziewałam się takiego "twardego" zakończenia. Jednak po głębszym zastanowieniu doszłam do wniosku, że trafnie oddałeś platoniczne uczucie - "Ściana" to coś nie do przebicia... ale to tylko takie moje...
Podoba mi się ten wiersz.
:))))
Bardzo ciepło pozdrawiam
-Krystyna

martwica jakaś (tytuł..?) zawarłeś OJ
ciepłoniaście Tomku, bo więcej na temat
wiersza- dobry po prostu

Łyżeczka cynizmu zamiast... osobliwe- jeżeli powiem: intrygujące - czy nie przekroczę nieprzekraczalnej granicy indywidualności ?

Zasakujesz; sztuka w tym, aby podołać za Tobą...( przed Tobą, albo z akcentem na zaś... a to już inny wymiar)mijamy się w płaszczyźnie, chociaż założenie zdaje się być jednorodne - to ci historia...i wołać poproszę, aby rozwikłano - wszak wkład namacalny, a i potencjał obliguje...
Brej nocki, Tomaszu :)
kasia.

Bardzo ciekawe, oryginalne zakończenie (przyłączam się do wcześniejszych wypowiedzi).

Podoba mi się. :)
Życzę kolejnych wspaniałych wierszy o zaskakujących zakończeniach, początkach i środkach . :)
Pozdrawiam.