Nie przestawaj mnie nachodzić

twoje oczy porywają groźniej niż tornado
nie wyrządzając przy tym poważniejszych szkód

poza świstem oddalenia
nieprzewidywalność rozbełtana siąknie brud
nawet ślina rdzewieje wystawiona do wiatru
na moment kiedy nie stoisz obok

nieporuszona zwykłaś nie poruszać
trzęsień ziemi na cudzych dłoniach
nie ryzykujesz bliższego starcia
na proch co zostaje często
wyrzucony jako niebezpieczny balast

nam z kolei jest lżej
na dziobie jachtu walczymy skwapliwie z dziobami sępów

twoje ciało stoi jeszcze spokojnie
wewnątrz zblazowanych emocji
opada równo w ciepły bezwietrzny przesmyk
miejsce nieprzewiane cudzym chłodem

miejsce moich ramion uśpiło cię
zmęczoną chwilowo
zabliźniamy się

ładnie Tomku, w ramionach bezpiecznie
jedynych
bez jakiś tam przygodności,
tyle wyniosłam z przeczytania
:)ciepłoniaście

Wiersz o czymś co zawsze nas powinno łączyć Tomaszu
mimo chwilowych zawahań i braku koncepcji na nie moc.
Czułem że to będzie dobry wiersz już po tytule.
O demie bardzo duży plus za całość .
miłego wieczoru życzę kolego

Trochę długo, ale za to jak pięknie :)
Gratuluję.

Chrupiące pozdrowienia.

Uch, jak na tak ciekawy wiersz, początek jest przerażający.

Arek

Jak dla mnie zbyt wiele słów w teksie, który może być naprawdę dobry.
Trochę nożyczek i "twarz nabierze kształtu" - a "zabliźniamy się" - cudowne.

Pozdrawiam.

zawsze czytam Pana Tomka, choć nigdy się nie odzywam. ale dzisiaj muszę, bo jest genialnie :)