Obóz konstelacyjny

usypiam Cię na późną ewentualność
kiedy konstelacje zaczną migrować
do naszych domów pokoi
spijać będą rozlane mleko

zajęte łazienki sypialnie
nie pozwolą na obcowanie z intymnością

zacznie się koniec mojego snu
tej nocy obudzę Ciebie
ze wszystkiego
będziemy się kochać

zanim niespełnienie zdąży do nas
przeprowadzić krzywdę

zapalając światło
wyjdziemy na podwórze
więzić obóz konstelacyjny w sobie

podoba mi się Tomku:) pozdrawiam:)

hm, czytając ten wiersz miałam wrażenie jakbym wzrokiem jak ręką gładziła po szlifowanym drewnie i co jakiś czas trafiała na drzazgi, a one czynią drewno drewnem więc
niektóre słowa czynią wiersz wierszem, nadają mu prawdziwość.

są wersy, które sobie zabiorę na stałe, cały wiersz bardzo na tak i jedynie "Cię, Ciebie" wielką literą mnie drażni

pozdrawiam
/m.

Witaj Tomaszu - wiersz w całości udany .
Trafia czytelnika swą prawdziwością zawartej w sobie myśli
Moim zdaniem najlepszy z dzisiejszych czytanych na forum.
pozd.

niektóre obrazy drażnią nachalną hmm, brutalnością, ale w znaczeniu bardziej odczuciowym, niż naprawdę wykadrowanym. budzenie ze wszystkiego + obóz konstelacyjny natomiast daje do myślenia. bardzo dobry w moim odczuciu utwór.

konstelacja - grupa jasnych gwiazd na niebie, jasność, rozświetlenie

zacznie się koniec mojego snu
tej nocy obudzę Ciebie
ze wszystkiego
będziemy się kochać

Tomku, sposób wyrażenia szczęścia w Twoim stylu
zawsze mi się podobał, choć tak inny od mojego.
Twoje "chropowate słowa" kryją w sobie ciepło.
Pamiętam ten wiersz z warsztatu.
Gratuluję tego utworu!
I tak w ogóle też :):)

Serdecznie pozdrawiam.
Krystyna

na spodobanie ;) ten obóz mnie przygarnął - lubię wiersz.
pozdrawiam ;)