Dobrowolnie ubezwłasnowolniony - nie przeszkadzać

gdzie można być bardziej szczęśliwym jak nie tu
przed drzwiami pokoju w którym się ukrywamy
umierając ze strachu że w końcu ktoś nam rozkaże
tarzać się w wydzielinach które umarły nieopodal

w jakim miejscu można żyć dłużej
nieszczęśliwym jak nie tu
na otwartej przestrzeni

leczysz szok po przebywaniu w ukryciu
dłubiąc w cudzych oczach szukasz nerwu
szczęścia

ukochany paradoks
wierniejszy niż odtrącony Bóg

Tomasz, już po pierwszym czytaniu zafascynowanie, to znaczy, że zagrało wszystko,
od początku do końca...! Świetny wiersz, wyczucie użytych słów, w każdym wersie.
Do tego tytuł, znakomity, bo odnajduję w nim sytuację, w jakiej wielu z nas, od czasu
do czasu bywa... ;) To nie przeszkadzać, jakże wymowne... właśnie tak mam, kiedy
zamykam się w pokoju, nie lubię gdy ktoś zakłóca mój wyszukany spokój.
Cóż... pogratulować wypada.
Pozdrawiam... :)

PS Wróciłam na chwileczkę, by "skraść" Ci ten wiersz.

Najpierw chciałem napisać - jeśli dobrowolnie i z pełną świadomością, to pół biedy - taki wybór.
Jest wielu kloszardów, którzy twierdzą, to samo.
Niby prawdy oczywiste, a jednak warte żeby o nich mówić. Ten wiersz, choć wyważony (i to też paradoks) nie jest cichy i spokojny. Wywołuje emocje, jest krzykiem.
Pozdrawiam

no fajno..przemyślane,J. płoniaście (:

ociera sie o turpizm ;) ostro, nie wiem czy nie za bardzo - jak ktos ma zbyt bujne wizualizacje to dłubanie w oczach moze byc nieprzyjemne- niemniej wnioski ciekawe, być moze własnie dzieki agresywnej formie

Pozdrawiam
Agata