Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
jesteś skazany na sny innych
garściami sobie wzięli
co ty wymodliłeś


dom zapisany w pamięci
rozmazuje oczy ciągnącym za swoje
sznurowadła

podniosą głowy
dumni że dali radę

krzyże prostować będą w drodze
do marzeń ukrytych
w płytkich kieszeniach

ulotne
toną we mgle La Manche


2.


jesteś skazany na sny innych
garściami sobie wzięli
co ty wymodliłeś


dom zapisany w pamięci -
białe okna czerwony dach
rozmazuje wspomnienia potem
schylających się po każdy cent
ciągnąc za swoje
sznurowadła
podniosą się
dumny że dali radę

krzyż wyprostują w drodze
do marzeń ukrytych
w kieszeni znoszonego garnituru

ulotne
toną we mgle La Manche
Opublikowano

kłaki funta warte? i tak i nie :)) To co zapisane kursywą
wszystko powiedziało:)) Tekst do zapamiętania i do ulu:)))
Pozdrawiam i ściskam "TĘSREBRNĄRYBKĘ" Pozdrawiam
z rezerwatu:))Kos też pozdrawia:))) i przelewa:))

Opublikowano

Jacku, tak właśnie jest, czy sakiewki to złe słowo? takie starodawne jak mocny funt :)
nieprawdaż?
serdecznie

Marlett, tak, każdy ma! ale nie każdemu wychodzą, jednym bokiem innym kolanami :(

Ewo, widzisz do czego doszło, funt i kłaki, przekonałam sie :D

Basiu, sakiewki to przezytek jak mocny funt :)

Lenko, jednak widzisz przypowieści niosą samą prawd! :P

Alis, heheh, dobre porównanie :)


Du-ecie, tak ulatuja i rozpuszczają się :)

Bernadettko, szkoda, że nie możesz :D

Adasiu, Zorro to małe piwko angielskie, ni grzeje ni w czub idzie:)

Kochani serdeczne podziękowania za komentarze
milych snów! o pełnych portfelach!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Bardzo dziękuję. Pozdrawiam. 
    • Był sobie papier, na papierze literki, a z literek słówka. Huj, dupa, cipa, borówka O jakimś Jezusie Chrystusie, co mieszkał na kaktusie, o jakimś Bogu, co był gdzieś w rogu, o jakimś Janie Chrzcicielu, zielonym cwelu. Były sobie tam historie różne, O Dawidzie, który miał harem  a w nim same dziewice, Co dostał za to dygawice. Była sobie Maryja, co jej śmierdzi z pyja, bo się myła w sadzawce Siloam, czy jakoś tam, Ale ja na to wszystko sram, bo to urojenia, a ja urojeń, już żadnych nie mam.   I był sobie Judasz, co z drzewa zwisał jak kutas. i było sobie życie, prawda i droga, donikąd, złowroga, były sobie tam bzdury fermentne, jakieś historie mętne, jakieś cudzołożnice, jakieś nałożnice, jakieś cuda, wianki przyszedł se taki Jezus, krezus, powiedział, że prawo się nie zmieni a nowe przykazanie dał, i się sam skompromitował.   Coś o dwóch mieczach i trzosie, żeby nic nie zrozumiały łosie, bo łosie to same wymyśliły, świątynię zbudowały i zniszczyły.   W Koranie natomiast był sobie kolejny taki, co miał się cudownie i pasował do całej biblijnej paki.   A tam chodzi tylko o siusiaki.
    • @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...