List do towarzysza Gomułki

nie przyjdą nocą i kolbami w drzwi nie załomocą...

Władku drogi i niezapomniany
przeżyliśmy czasy Dzierżyńskiego
strzelającego na dworcach
i huczne uczty Cyrankiewicza,
czerwonych książąt i czarnych kruków...
złowieszczy cień Bieruta
jak dzieci trzymał na rękach
i udawał Dziadka Mroza,
bo Mikołaj pojechał w kibitce...

i nie wychodzi nam z głowy,
jak mogłeś bez pożyczek
zapewnić szynkę w plasterkach
i papierosy na sztuki.
Delikatesy Na Każdej Ulicy
i kolonie dla dzieci za darmo,
podczas gdy sznur od snopowiązałek
zaciskał czerwone gardła towarzyszy.

Twój prosty głos z akcentem rolniczym
pozdrawiał minister kultury - Motyka,
podczas, gdy resort rolnictwa oddałeś Kłonicy.

Umiłowałeś Rosję od dawna,
bo tam telewizory same się zapalały
a zegarki jednorazowe Wiesna
były dumą każdego ortalionowca.

I byłoby Ci się wszystko udało,
gdyby nie żywy znicz na dożynkach...
dożnąłeś nas wtedy kompletnie,
ale nic Ci się nie stało,
bo umarłeś zwyczajnie na śmierć,
a powinieneś dumnie zadyndać
za komunizm i eksport do Rosji.

Władek, odpoczywaj w spokoju.
Mam nadzieję, że robaki już Cię zjadły.

Tekst... niedzisiejszy :D

Pozdro,

:::)

Panie Emilu. Bardzo charakterystyczną cechą komunizmu bylo to, że nikt wtedy nie kupował szynki na plasterki. Jeśli ktoś miał wyjątkowe szczęście, to kupował kilo, albo dwa - na zapas. Zapobiegliwość rodaków sprawiała, że lodówki zazwyczaj pękały w szwach. Moj brat pojechał za granicę i stwierdził, że tam jest nedza, bo w lodówce u znajomego był plasterek szynki i kawałek serka. Długo nie mógł zrozumieć, że można po prostu wyjść i kupić.