Bambino, czyli drzewa umierają stojąc II

4

Frascatti wszedł do lokalu, w którym Tino z kolegami poprzedniej nocy oblewał egzamin. Rozglądając się po pustawej sali podszedł do baru. Machnąwszy barmanowi przed nosem legitymacją służbową, przedstawił się:
– Porucznik Frascatti z Wydziału Kryminalnego. Czy był tu pan poprzedniej nocy?
– Dobry wieczór, panie poruczniku. Byłem. Czego się pan napije?
– Coli. Czy widział pan wczoraj tego człowieka? – Pokazał barmanowi zdjęcie Tina.
– Wie pan, tylu ludzi tutaj się kręci... – przyjrzał się uważnie fotografii – tak, widziałem. Siedział przy tamtym stoliku z dwoma kolegami. Nieźle się bawili. Ten ze zdjęcia tak się spił, że musieli go niemal wynosić. A co narozrabiał?
– Widział pan, co zrobili potem? –porucznik zbył pytanie barmana.
– Nie, ale może Rita... To ta ruda kelnerka.
– O której wyszli z lokalu?
– Nie pamiętam dokładnie, ale chyba było dobrze po północy.
– Dziękuję. Może pan ją zawołać?
Barman gestem przywołał kelnerkę;
– To jest porucznik...
– Frascatti
– ...z Wydziału Kryminalnego. Pamiętasz tych trzech, którzy wczoraj siedzieli przy siódemce?
– Pamiętam. Zostawili mi niezły napiwek.
– Możemy na chwilę usiąść? –zapytał porucznik.
Usiadł wraz z Ritą przy jednym z wolnych stolików, zabierając z baru szklankę z Colą.
– Widziała pani jak wychodzili?
– Jasne. Nawet wyjrzałam za nimi na parking.
– Dlaczego?
– Ten jeden, to mi się trochę spodobał. Ten, co się tak spił - widać nieprzyzwyczajony do alkoholu..
– Ten? – porucznik pokazał Ricie zdjęcie.
– Tak.
– Co zrobili po wyjściu?
– Przeszukali mu kieszenie, wyjęli kluczyki i otworzyli stojący na parkingu samochód, poczym wpakowali go na tylne siedzenie. Potem sami usiedli z przodu i odjechali. Pomyślałam nawet sobie, że to wariaci, ale była noc i ruch był minimalny.
– Jaki to był samochód?
– Czerwony, taki nieduży. Chyba Alfa Romeo...
– Potrafi pani opisać wygląd tych dwóch?
– Jasne, że potrafię. Mam fotograficzną pamięć do twarzy.
Rita szczegółowo opisała porucznikowi wygląd towarzyszących Tinowi kolegów.
– Dziękuję pani. Bardzo mi pani pomogła. Oto moja wizytówka proszę zgłosić się do mnie jutro rano.
– Panie poruczniku, ja pracuję do późnej nocy...
– No dobrze... o jedenastej. Wykonamy portret pamięciowy.
– Czy to musi być u was?
– Niestety...
– Trudno. Przyjdę.
Zbliżała się już godzina dziesiąta wieczorem, gdy siedzący w swoim biurze porucznik Frascattti wybrał numer na klawiaturze telefonu.
– Pan Adriano Venturi? Mówi porucznik Frascatti. Znaleźliśmy prawdziwego sprawcę wypadku. Przyznał się do winy.
– ...
– Tak, pański syn okazał się niewinny. Bardzo się z tego powodu cieszę. Proszę go ode mnie pozdrowić. Aha, jeszcze jedno, samochód może pan od nas odebrać choćby jutro. Jest lekko uszkodzony, no i trzeba wymienić akumulator.
– ...
– Co, nie wrócił? Do tej pory... Tak, jest więc przekonany, że to on jest sprawcą wypadku i gdzieś się ukrył. Będziemy zatem kontynuować poszukiwania. Podamy też do prasy informację o ujęciu prawdziwego sprawcy. Niech pan będzie dobrej myśli. Do widzenia panu i jeszcze raz przepraszam za nieprzyjemności. Cóż, taka praca...



5

Późnym popołudniem, ulice Wiecznego Miasta są nieprawdopodobnie przepełnione rzeką samochodów, przemykającymi wśród nich skuterów, oraz tarasujących drogę turystycznych autokarów, a miasto wypełnia woń spalin, kakofonia dźwięków, oraz tworząca istną wieżę Babel mieszanina języków. Jednak z dala od turystycznych tras jest znacznie spokojniej, by nie powiedzieć - wręcz sielsko.
W takim właśnie miejscu, kilka dni później, ciszę przerwała detonacja ładunku wybuchowego umieszczonego w stojącym przy chodniku samochodzie osobowym.
Kilka osób - czy to z przestrachu, czy też z powodu odniesionych obrażeń upadło na trotuar, wielka szyba w pobliskiej kawiarni z donośnym brzękiem posypała się na chodnik, zrobiło się zbiegowisko. Po niedługim czasie, z wyciem syren zajechały ambulanse sanitarne, karabinierzy i straż pożarna. Poszkodowanym udzielono pomocy medycznej na miejscu, a część z nich zawieziono do szpitala. Strażacy ugasili wrak samochodu. Gapie powoli rozeszli się do swoich zajęć. Na miejscu pozostali tylko funkcjonariusze prowadzący dochodzenie.
Po chwili przybył też specjalny samochód, który odholował wrak na policyjny parking.
Jeszcze tylko z kawiarni wyszedł pracownik, który powyciągał resztki szyby z ramy okiennej, po czym zmiótł wszystkie odłamki szkła na jedną pryzmę - niemego świadka niedawnego wydarzenia.
W wieczornych wiadomościach wszystkie stacje telewizyjne podały informację o zamachu. Najwięcej miejsca poświęciła zajściu państwowa RAI UNO. Komentator Dino Ricci mówił:
– W dniu dzisiejszym dokonano kolejnego zamachu terrorystycznego na ulicach Rzymu. W wyniku eksplozji ładunku wybuchowego obrażeń ciała, w tym dwóch poważnych, doznało siedem osób. Najbardziej poszkodowani przebywają w szpitalu, ale jak informuje nas jego rzecznik prasowy, życiu rannych nie zagraża niebezpieczeństwo.
Do problematyki terroryzmu powrócimy jeszcze po zakończeniu informacyjnej części Telegiornale, w rozmowie z przedstawicielem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
I jeszcze wiadomość z ostatniej chwili: do zamachu przyznała się organizacja pod nazwą Amarantowe Legiony.

Ciekawie i z pomysłem. Historia zaczyna się plątac i dochdza nowe wątki. Gdybym to ja pisał to zlikwidował bym tego chłopaka przy okazji zamachu i skończył. Teraz przydało by sie nawiązanie do pierwszego rozdziału, który jest narazie jest niezrozumiały. Wprowadza to odrobinę tajemnicy, ale nie nalezy tego przeciągac. Przynajmniej mi sie tak wydaje.

pzdr

O tak! Tajemniczo i intrygująco. Końcówka świetna (lubię język komunikatów), czekam na ciąg dalszy. Pozdrawiam/B.

Czy pan był tu poprzednie nocy? - jakoś dziwacznie... wiem, że to dialog, ale czy nie prościej dać: czy był tu pan...?

ciekawie się rozwija, ale pisałeś pod poprzednim tekstem ,że ma to być coś dłuższego, więc czekam z niecierpliwością. pozdr.

tutaj nie zauważyłam (co nie oznacza, że ich nie ma ;]) żadnych byczków technicznych
czekam na ciąg dalszy

pozdrawiam

Słuszna uwaga Jay Jayu - niezdarnie mi to wyszło.

wciąż interesująco, jednak kolejna odsłona powinna wreszcie ukazać coś więcej
/a moze to ja jestem zbyt niecierpliwa/
pozdrawiam

o ! ciekawie. watek tybuchu ładnie opisałeś !! warto go dalej pociągnąć i zapewnie to uczynisz !!!
już pędzę dalej !

Ja bym poprawił zdanie: w wyniku eksplozji ładunku wybuchowego obrażeń ciała, w tym dwóch poważnych, doznało siedem osób.
na w wyniku eksplozji ładunku wybuchowego obrażenia odniosło siedem osób. Dwoje z nich znajduje się do tej pory w stanie krytyczny.
Byłby lepszy efekt dramatyczny, a i zdanie troche koslawe zostałoby zmienione.
Poza tym bardzo dobre wciąga

Frascatti wszedł do lokalu, w którym Tino z kolegami oblewał egzamin. = ja cały czas czekałam aż on ich zobaczy, w czasie sesji kilka egzaminów i dzień po dniu się zdarza, więc mogli oblewać kolejny, zaznacz, że chodzi o lokal w którym pili, ale zeszłej nocy :) ok?

nieprawdopodobnie przepełnione tysiącami samochodów = uuu, i co jeszcze? te tysiące są chyba zbędne, skoro i przepełnione nimi i aż nieprawdopodobnie

Kilka dni później, w takim właśnie miejscu = aby lepiej przejsć od opisów tego popołudnia do tego co się ma wydarzyć proponuję zmienić szyk i najpierw "W takim właśnie miejscu, kilka dni później.. itd"

wybuch ładunku wybuchowego = :) może eksplozja?

W wyniku eksplozji ładunku wybuchowego = ooo, to w telewizji już wiedzą, że tak lepiej? ok, to może być jeszcze detonacja, żeby się nie powtarzało

ale jak informuje nas jego rzecznik prasowy, ich życiu = a nie za dużo tu zaimków?

Amarantowe Legiony = jeej, jaka ładna nazwa... a naprawdę funkcjonuje taka organizacja, czy sam ją wymyśliłeś?
..........................

hmm, no to idę dalej :)

Mam chwilę czasu, a to ostatnio u mnie rzadkośc, więc koryguję.
Amarantowe Legiony - nawiązałem w ten sposób do istniejącej kiedyś organizacji terrorystyczznej Czerwone Brygady (Brigate Rose).