Bambino, czyli drzewa umierają stojąc XI

31

W mieszkaniu Rona odbywało się party, w którym oprócz gospodarzy uczestniczyły dwa zaprzyjaźnione małżeństwa. Po wstępnych powitaniach i wymianie informacji o swoich wakacjach i wychyleniu pierwszych drinków jedna z przyjaciółek pani domu zaproponowała:
– Ron, może byś puścił jakąś muzykę? Mam ochotę potańczyć.
– Już się robi. – Ron nacisnął przycisk odtwarzacza, głośniki pozostały jednak nieme.
– Cholera, zapomniałem zanieść go do naprawy. Niestety, nic z tego nie będzie, ale mogę włączyć telewizor...
– Chwileczkę, Ron – odezwała się żona. – Do tej pory nie wiemy co jest na tej płycie. Całkiem o niej zapomniałam. Przynieś zestaw audio od dzieci.
– A co to za płyta? – zapytał jeden z sąsiadów.
– Po powrocie z wakacji znalazłem w skrzynce pocztowej paczuszkę z jakąś płytą. Chcieliśmy ją przesłuchać, ale odtwarzacz, jak widzisz był zepsuty. Potem całkiem o niej zapomnieliśmy. Nawet nie wiemy kto jest nadawcą.
– Po co masz taskać taki ciężki sprzęt? – odpowiedział sąsiad. – Przecież masz laptopa.
– Słusznie. Głośniki też do niego dokupiłem. Momencik.
Wyszedł do gabinetu, a po kilku sekundach powrócił z laptopem i uruchomił go. Wyjął płytę z odtwarzacza i położył na tackę napędu. Po chwili na ekranie ukazała się jej zawartość. Ron włączył odtwarzanie.

32

W sobotni poranek Sandra z Tinem wyszli na spacer.
– Patrz Tino, jak pięknie wokół. Przypomina mi się pewien wiersz.
– Jaki?
– A nie będziesz się śmiał?
– Gdzieżby śmiał.
– No to posłuchaj.

PORANEK

Na liściach lśnią kropelki rosy
-poranka łzy przejrzyste.
Wśród drzew się niosą ptaków głosy,
aż drży powietrze czyste.

Dzięcioł z zapałem dziuplę kuje,
świerszcz koncertuje w trawie,
trzmiel głośnym basem mu wtóruje,
rechocą żaby w stawie.

Blask słońca listowie przenika,
jak jasnozłote włosy.
Ucichła poranna muzyka.
Wyschły kropelki rosy.

– Ładny. Kto to napisał?
– Ja, jak byłam w Polsce u babci. Widzisz, jaką masz genialną żonę.
Sandra zerwała gałązkę z rosnącego w pobliżu krzewu, złączyła końce splatając je w kółko i nałożyła na skronie. Następnie, przybierając patetyczną pozę, stanęła na leżącym nieopodal głazie.
– Fakt. Powinnaś otrzymać nagrodę Nobloscara. – zaśmiał się Tino, składając przed nią głęboki pokłon. – Wiesz co, Sandro, – dodał obejmując żonę – jestem bardzo szczęśliwy. W końcu wszystko jakoś się ułożyło. Dobrze mi z tobą i na pewno zawsze będzie. I wiesz co, ja też kiedyś napisałem wiersz.
– Chyba żartujesz?! Kiedy?
– Jak miałem czternaście lat byłem z klasą na wycieczce w Wenecji. I wtedy mi się przydarzyło.
– Coś ty? Zadeklamuj.
– Eee, nie będę się wygłupiał.
– No powiedz, Tino. Proszę cię.
– No dobrze. Posłuchaj. – Tino zastanawiał się przez chwilę.

SERENISSIMA

Z dawna zbierają się czarne chmury
nad miastem. Wilgoć wciąż zżera mury.
W kwaśnych opadach niszczeją stiuki,
miliony butów wyciera bruki.
Jak długo jeszcze wszystko wytrzyma
Wenecja - Serenissima?
Czy ja was jeszcze kiedyś zobaczę
domy, kościoły, ulice place
cudowne mosty, pałace stare,
z Piazza San Marco gołębie szare?
Modlę się za nią. Niechaj się trzyma.
Wenecjo, trwaj - carissima!

– Dno! – zawyrokowała Sandra.
– No widzisz, wiedziałem, że się ci nie spodoba.
– Żartowałam, głuptasie. Podoba mi się.


33

Z podłączonych do laptopa głośników dobiegał głos profesora:
Nie wiem, kto będzie słuchał tego nagrania, ale zaklinam go na wszystkie świętości, by porobił większą ilość kopii i przekazał je prasie, i telewizji, oraz opublikował w Internecie. Nasz instytut prowadził prace nad uzyskaniem niezwykle groźnego dla zwierząt i ludzi preparatu biologicznego, którego działanie polega na...

34

Sandra z Tinem dotarli do niewielkiego zagajnika u stóp stromego zbocza. Nagle Tino nastąpił na ukrytą wśród traw, nieco już przerdzewiałą puszkę, miażdżąc ją. Nie zwracając na to uwagi zakochana para kontynuowała swój spacer, jednak, po przejściu kilkudziesięciu metrów Sandra zatrzymała się.
– Tino! Coś dziwnego się ze mną dzieje. Kręci mi się w głowie, mam nudności. Czuję się jakaś taka usztywniona i odrętwiała.
– A może jesteś w ciąży, kochanie?
– O, tak! Na pewno masz rację.
– To cudownie. Wracamy do domu, a jutro zaprowadzę cię do doktora. – Zawrócili w kierunku domu, gdy nagle Tino przystanął. – Nie, Sandro. To nie to. Ja też czuję się jakoś dziwnie. Nie mogę się poruszać. Co to może być?!

35

Goście Rona w skupieniu słuchali nagrania.
– ...moją wolą jest i spoza grobu wołam o jej spełnienie. Nie dopuśćcie do uruchomienia produkcji tej straszliwej broni.
– To potworne – odezwał się Ron po chwili milczenia. – Wiecie co – skopiujmy nagranie w kilkunastu egzemplarzach, i podzielmy się nimi, a potem niech każdy porozsyła, gdzie kto może. Jeśli znacie jakichś godnych zaufania dziennikarzy, to przekażcie im bezpośrednio. Gdybyśmy mieli tylko jedną kopię mogłaby utknąć na jakimś biurku i sprawa nigdy nie ujrzałaby światła dziennego.

Niezle! Czekam na dalszy ciag ;)
Tylko jedno: popracuj nad dialogami, bo czasami brzmia nienaturalnie. Zwlaszcza w scenie z "puszka".
pozdrawiam

Stary, co za nieznośna słodycz związku Tina z Sandrą, to jest do wyrzygania, wiem, że czasami ludzie gadaja takie idiotyzmy ale powieściopisarz powinien tego unikać

– Już się robi. Ron nacisnął - myślnik po 'robi'

Nic z tego niestety nie będzie- ludzie różnie mówią, choc wątpię czy tak. nie lepiej napisać np niestety, nic z tego nie będzie?

do reszty nie mam zarzutów.
pozdr.