Dla Anny "T"

ilekroć prostuję twoje oblicza
rozrzucasz po krzywych lustrach
wchodzę jeszcze raz i rozbijam
rozmnożenie chłodu do dwojga

nic już nie stoi na przeszkodzie nic
już się nie będzie wydawać
tylko chaos w twoich oczach
powstaje świat od nowa odbijając się
w moim błękicie tęczówki
czarne plamki to gorejąca lawa
to ciepło które przelewasz więc
nie można odepchnąć
powinno się nim żywić
łykać jak herbatę z rumem
i poczuć rozgrzanie całym sobą

te ramiona na które tak narzekasz
dojrzewają szybciej niż konary drzew
zasadzone lata temu
mają już mniej żywicy niż ty tętna w swoim życiu
które dopiero co zaczyna gęstnieć z każdą chwilą
więc daj się porwać
jak chmura na niebie którą przecina słońce usypia księżyc
bo jesteś na tyle lotna i odważna abyś mogła
tam zaglądać bez obawy o okaleczenie

nic już nie stoi na przeszkodzie by ten wiersz
był i został dla ciebie w tobie przez ciebie
ze mnie wchłoniętego w nowoświt i nowonoc
które łączysz własną dobą
smukłą ozdobą szarości jesteś jak bursztyn
rozlany wszem i wobec

Dojrzewasz w tym wierszowaniu, aż miło popatrzeć! Doskonały tekst. Bardzo mi się, Tomaszu! Cieplutko, Para:)
Ps."rozmnożenie chłodu" zostawiłabym bez "do dwojga" - niepotrzebne!

osobiście jestem pod wrażeniem. jest taki inny ale styl Twój. pozdrawiam.

Też jestem pod wrażeniem, fragmenty dobitnie opisujące, zaciekawia siła i charyzma charakteru wiersza, - trochę grozy, chyba nie - raczej surowość, jak hart ducha,
a właściwie rdzeń natury. Jedyna wątpliwość to tylko, że nie zawsze chcieć to móc,
z takich różnych względów. Tak domyślam się, nie śmiem zapytać gdzie, czyli czego
ta charakterystyka dotyczy.
Pozdrawiam

łaaaaaaał
fajna ta Anka T.
;D

zabiera-m!
;))