Jak ty się mylisz

jak ty się mylisz, jakże mylisz,
pojęcia nie masz, jak z tęsknotą
przesiewam noce, świty, błoto,
aż się wypełni, aż przesili.

po twojej stronie leży wina,
grzech zaniechania od niechcenia,
czekam na skraju upragnienia,
powój niewinny – niedziewczyna.

a światy same się śpiewają,
beze mnie, ciebie, bezcieleśnie,
przychodzisz teraz tylko we śnie,
hebanem, trwożnym nierozstajem.

jak ty mnie mylisz pośród zgiełku,
postrzegasz złość, kiedy jej nie ma,
piekielna czarna anatema
gotuje smołę w tym piekiełku.

:) no tak, słusznie napisałaś Aniu. można się pomylić a tkwienie w błędzie przynosi często opłakane skutki. światy same się śpiewają ale Twój wiersz również śpiewa, czysto i równiutko. teraz ja gratuluję Tobie warsztatu :)))
pozdrawiam i miłej soboty i niedzieli życzę :)

:)))) przecanek bym postawił po " świty " a po " przesiewam " dwukropek jeśli już :)))... w meritum " treści " .....hm " niefajny " niełatwy = temat, że tak kobieta i " czarna anatema " i milczenie....czyżby " owiec " ???....pozdro :))

Pięknie się czyta - wiersz płynie. Pozdrawiam z zachwytem:)

Same zaprzeczenia wprowadzaja w onieśmielenie ,,wszak gdy/ nie /,,mówimy, tak do końca nie wiadomo czy tylko o zaprzeczenie chodzi ,,,powiedzmy ,,,pozdr.

Apostrofa pełna tęsknoty, bólu, żalu- wydawać by się mogło- nie do opisania, a jednak tak namacalnych w Twoim wierszu, Aniu.
Pięknie, lirycznie.
Pozdrawiam ciepło, Grażyna.
:)

Krzyś: Dzięki. Bardzo mi miło, że ciągle Ci się podoba moja staromodna liryka:) Jak wiesz, białe rodzę znacznie rzadziej i w wielkich bólach, sylabotoniki - częściej i w większych bólach. ;) Cieplutko, Para:)

Zdzisławie: Lekcje z interpunkcji zamawiam u Ciebie jako korki, systematyczne, regularne, bo inaczej - za diabła się nie nauczę. Kochany jesteś, Mistrzu Interpunkcji, Dzięki. Jeszcze raz powiesz, że mój wiersz "niefajny" jest - przylecę z miotłą, na miotle. Para:)

Lokomotywko cała Bialutka, dzięki piękne. Miło mi, że mam nową Czytelniczkę. (Ale powiedz, bo może się mylę co do płci?) Cieplutko, Para:)

Wanesko: Na jakiś czas zniknęłaś, miło mi, że znowu Cię widzę, i w dodatku z tak miłymi komentarzami. Dzięki, Para:)

Grażko: Bardzo mi miło, że zaglądasz z merytorycznym komentarzem. Pozdrawiam cieplutko, zapraszam częściej, Para:)

Lokomotywo: Miło mi bardzo! Cieplutko, Para:)

Podpiszę się pod Grażyną, że wiersz bardzo liryczny.
Można się przy nim bardzo rozmarzyć i wprowadzoć w tęskonote podmiotu lirycznego.
Bardzo mi się podoba ten wiersz :) Życzę doczekania się na skraju upragnienia i by nie przychodził tylko we śnie :)
Serdecznie pozdrawiam...

Mateuszu: Powtórzę podmiotowi lirycznemu;) tzw. peelce. W przestrzeni lirycznej wierszy (nie tylko moich) pojawiają się elementy: ludzie, przedmioty, rośliny... niekoniecznie prawdziwe, ale...miło mi, że autorce także dobrze życzysz. Cieplutko, Para:)

źle odczytane intencje, to to, co nas zabija
jak pięknie o tym napisałaś, Paro - tak po swojemu
zachwyciłaś
:))

Taruniu! Dzięki serdeczne. Wprawdzie niewiele mówisz, ale czuję, że Ci się podoba. Tak mi się wydaje. Dobranoc, kochana. Cieplutko, Para:)

Jak dobra melodia w dobrym filmie! Obrazowo i lirycznie. Podoba mi się :)

Pozdrawiam,
K. W.

Kaliope: Dzięki śliczne. Mam przyjemność czytać takie komentarze - rumieniąc się, dziękuję! Cieplutko, Para:)

bardzo melodyjny, sam się czyta...jestem zachwycona