Opium

maski popalone na twarzach wypalone twarze
kolejne złudzenia cuchną nowością w zachowaniach
jak pozytywka coraz wyraźniej brzęczymy
żadna nowość
widywać człowieka z własnym ego
niemal jak ujrzeć Chrystusa żywego

słabnące skupienie
defibrylacja
kilka przetarć oczu
i powrót do naiwnych zapaści

przez to wszystko w najlepsze
chodzę
zaczynam
głaskać resztę świata

w masce gazowej mam was na oku na obrzeżach suchych ust
pękają nabrzmiałe słowa nawet brakuje sił na zdziwienie
wobec czegokolwiek chodzenie jest drżeniem tak samo
jak drży się z zimna lub ze strachu
w worach pod oczami niosę coraz więcej pustych spojrzeń
więc dlaczego coraz ciężej jest ?

przez to wszystko nie najlepiej
chodzę
zaczynam warczeć
warować przy swoim
szczekać gryźć skomleć
nagłaśniać problem
zaczynam nie pasować

wyrywając włosy reszcie świata
to jak potrząsnąć zdechłym psem z rozpaczy
żeby zaszczekał
lub choćby zaskomlał

zgubne zaglądanie do oczu kota
aby znaleźć tam rzęsę wyjaśnia nam
współczucie nie istnieje

bardzo na tak
buntowniku!!!

To wiersz z ostrością i konkretem, jakie u Ciebie lubię. Pewnie, że powycinałabym to i owo - ale po co?
Dobrze, Tomaszu.

słabnące skupienie
defibrylacja
kilka przetarć oczu
i powrót do naiwnych zapaści


To sobie zabieram. Cieplutko, Para:)

Para wie, co mówi
bardzo dobry, bardzo, Tomasz,
obrazowy, bardzo przemawiający do wyobraźni
oswojonej z Autorem.
lecisz do folderu: "Biela" 9i nie strasz mnie wirusami - szczepiłam się :P)
:)))
buziak, T.