wystarczy trochę pokory

gdy witasz ranek rutynową chmurą
w filiżance czarnej skwaszony bełkot
spienia pretensje o nieważne
odbijają się czkawką pomiędzy łykami
uciekam do cichej oazy
bez zgryzoty

paciorki radości toczy dobry czas
wdzięcznością splata dłonie
powracające echo wciąż wierzy

odzyskasz wzrok raz na zawsze
tylko zostaw osobiste mroki losowi
idąc do przodu za porywem
możesz odkryć dziewicze rewiry
czystego sumienia
złagodzi pochmurny dzień
jeszcze raz

puszczę w niepamięć ferment
odkażony darowaniem
osłodzi ugodę

jeśli chcesz…

Krysiu:

Wyprostowałabym wers: paciorki radości toczy dobry czas

dobry czas toczy paciorki radości... raczej. Ale to pikuś.

Najważniejsza tu jest treść. Doskonale ją rozumiem. Piszesz o barierach i trudności w porozumieniu. Tak trudno powiedzieć wprost, czego się od siebie wzajemnie oczekuje. Wprost i bez "krążenia", humorów i fochów. Peelka gotowa na przebaczenie, by razem znaleźć "dziewicze rewiry czystego sumienia". To piękne i takie proste! Byle znaleźć najpierw wspólny język.

Znów bardzo dla mnie, Krysiu. Cieplutko,

Para:)

Miłość jest strasznie skomplikowana ...
Odbieram ten wiersz jako pełen nadziei.
Eh, żeby mi tak przebaczyła ...
Zapomniała o tym wszystkim ...
Dała szanse, w co nie wierze ... zapomniała.
Podoba mi się! Lubię czytać coś takiego, pełnego trudnych relacji.
Przypomniał mi się piękny kawałek o stracie ...
Nie mogę wytrzymać, podam tytuł: Nine Inch Nails - And All That Could Have Been.

otak bardzo ladnie
najbardziej podoba misie prosty przekaz dosamego serca,
paciorki radosci jak wdzieczne dlonie ktore spalataj nazawsze te dobre i zle chwile laczace codziennosc
pozdarwiam
j.