bez tytułu /

strach z którym walczę przeprowadzam przez smutek do uśmiechu
moje ruchy coraz częściej przypominają
odwyk alkoholowy narkotykowy seksualny
chociaż nigdy nie byłem i pewnie nie będę czuł potrzeby to zapewne
nie sprawdzają obecności bo zawsze jest stała
zależy tylko z jaką siłą wieje wiatr i kogo szybciej przewraca
wtedy garnitur ma taką samą wartość jak podarty sweter
wtedy ksiądz nazywa sutannę szlafrokiem bierze rozwód na dobę
później znowu się żeni
z Bogiem cały syf i smród do banków i kieszeni

dwie podstawowe skrajności wyczerpują zapas skrywanych kłamstw
rutyna i rutynowe szaleństwo jak niema gitara
bez strun
bez stron
bez progów równowagi

jedynie tępy stukot obłędu
kiedy wszystko naraz włączone
radio telewizor dzieci mąż żona
wyłącz to ! wyłącz to powiedziałem !

jedynie tępy rykoszet z łez i śliny
to wszystko czym wybaczamy

Ostro, z pazurem. Tyle tu gniewu! Tomasz!
Satyra społeczna dla kilku frontów.

Lubię te Twoje misz-masze!

Pozdrawiam cieplutko,

Para:)

mocne, szeroko pojęte zakłamanie, a w tym wszystkim ... pełna obaw średnio miła przyziemność, która przełykając ślinę zmieszaną ze łzami, nie potrafi nawet wybaczać ...
bo to już dawno niemodne bądź wręcz nieopłacalne ;)
pozdr. M

podoba się. bez interpretacji - oszczędzę ględzenia.
bo wszystko jasne w wierszu.
nieoczekiwane niespełnione upragnione
a miałam nie interpretować :))
świetny wiersz, Tomasz.

Tomek! piszesz świetne monologi wewnętrznie targanego strachem człowieka! każdy z nas ma takie lub inne ze sobą zmagania, każdy czuje się wobec lęków bezradny, spowiada co "ślina na język" skrapiając łzami "wybaczenie" ...sobie? innym? bezradnej niewykrzyczanej złości? - "tyle o sobie wiemy, na ile nas sprawdzono" (Szymborska).

zawsze wczytuję się w Twoje przemyślenia...z podziwem :))

serdeczności - Krysia