****

ponury rdzeń ołówka i najprostszy człowiek
załamuje mądrych –
a ci załamują głupich
i tak się łamią z prawdziwym

pokruszeni w środku
razem z kulturą
prac
animowanych domów
anonimowych rodzin

na czarno
poprawiać kontur –
nakreśla istotę
kształtu sens

w kopalniach
nie ma czasu na szkic
czarny szkielet
pozostał kres

moment załamania
w którym koniec narzekań
że poszło coś
nie tak

części ciał rozrzucone obok torów
mordercy zakuci od głów do stóp
rodziny ofiar nie wymarzą obrazów

tylko wydobywać
talenty rąk
pasji
które uwiecznią nas
na najgorszym z najśmielszych
spełnień

dziecko nie wie jak tępiony
wyrośnie z niego rysik

dystans poszukiwań dzieli go od połamania rąk i nóg

rdzeń ołówka i najprostszy człowiek
załamuje mądrych
a ci - głupich;
tak się łamią nauki
z prawdziwym.

połamani w środku
razem z kulturą
animowanych domów
prac. anonimowych
rodzin

jedni malują węglem
niekoniecznie widząc
na czarno.
konieczny jest kontur :
nakreśla szczegół
i ogół

a w kopalniach
nie ma czasu na szkic.
czarny szkielet pozostał
i żaden ludzki sąd
nie zdąży pomóc

dziecko jest najmądrzejsze
ze wszystkich -
nie wiedząc w czym
będzie się paprać.


ja bym to tak i tytuł średnio twardzi

Jak to przeczytałam , przypomniało mi się jak mama opowiadała mi że kiedy byłam mała , moje wszystkie rysunki były czarne.
Wersja Olesi chyba lepsza bo bardziej poukładana.
Pozdrawiam

Dzięki Olesio
i tak jest zupełnie inaczej
teraz

definitywnie


i w ogóle moim zdaniem to już zupełnie inny wiersz; o czymś innym

decyzja należy do ciebie, poukładany nie znaczy całkiem dobry i o tym samym
ale fakt, jest poukładany i bardziej jasny
pozdrawiam ES