Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

użądliła - w samoobronie( a to ziółko)
nad sobą się rozczulasz
bezskrzydła kręci się w kółko
nie poleci już do ula
zniszczyłeś jej powab
kochana gdy miód daje
a jak nie to owad


Żądli świadomie broniąc
swojego prawa do życia,
a niechcący( w samoobronie)
traci je po złożeniu broni.
Samobójstwo w bohaterstwie.
Nad sobą się rozczulasz.
Bezskrzydła kręci się w kółko,
nie poleci już do ula.
Zniszczyłeś jej powab.
Pszczółka, gdy miód daje.
W innym wypadku- owad.

Opublikowano

Żądli świadomie broniąc
swojego prawa do życia,
a niechcący( w samoobronie)
traci je po złożeniu broni.
Samobójstwo w bohaterstwie.
Nad sobą się rozczulasz.
Bezskrzydła kręci się w kółko,
nie poleci już do ula.
Zniszczyłeś jej powab.
Pszczółka, gdy miód daje.
W innym wypadku- owad.

Poszerzony podszept. Ale trochę dydaktyczny....? Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Stasiu - bardzo cieżko mają pszczoły, bo
tylko raz mogą się ''zemścić ''Podoba mi się
o tych pszczelich sprzecznościach - no bo i miód
i żądełko za darmo... Pozdrawiam ciepło:))) EK
Opublikowano

kochani, bardzo rozeseliliście mnie, dziękuję za Eugenowe poszerzone podszepty, za dzie wuszyne poglądy biologa, za skróty Kaliny, za Ko(ko)sowe poglądy dotyczące darmowizny- he he
za le malkowe mieszanie poglądów,
Stefanie, pszczółkom trzeba kadzić, nie okadzać!
Adamie, co do samoobrony spodziewałam się takiej reakcji, he, he(zazazabić lepleppera- jak z piosenki, he he- biedna pszczółka!!)
pozdrawiam ciepło!!!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


''a jak nie - to owad'' Jest bardziej rytmicznie, ale to
tylko propozycja; zmiana jednak konieczna - nie musi być to
co ja napisałam.Warto sie zastanowić :) A.
Opublikowano

hej, szalikowcu, jak miło po tak długiej przerwie!,
co do wiersza zgadzam sie, wrzuciłam na gorąco, pomysł jest brak wykonania, ulezy się przemyślę i może... coś z tego będzie!
miało byc wesoło z morałem...
pozdrawiam ciepło.

Alleno, miło że zagościłaś, biorę propozycję pood uwagę,i jw.pozdrawiam ciepło.
Tomku, też dobrze, cieszę się że pomyślałeś myśle że trud nie pójdzie na darmo!
pozdrawiam ciepło

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Bardzo dziękuję. Pozdrawiam. 
    • Był sobie papier, na papierze literki, a z literek słówka. Huj, dupa, cipa, borówka O jakimś Jezusie Chrystusie, co mieszkał na kaktusie, o jakimś Bogu, co był gdzieś w rogu, o jakimś Janie Chrzcicielu, zielonym cwelu. Były sobie tam historie różne, O Dawidzie, który miał harem  a w nim same dziewice, Co dostał za to dygawice. Była sobie Maryja, co jej śmierdzi z pyja, bo się myła w sadzawce Siloam, czy jakoś tam, Ale ja na to wszystko sram, bo to urojenia, a ja urojeń, już żadnych nie mam.   I był sobie Judasz, co z drzewa zwisał jak kutas. i było sobie życie, prawda i droga, donikąd, złowroga, były sobie tam bzdury fermentne, jakieś historie mętne, jakieś cudzołożnice, jakieś nałożnice, jakieś cuda, wianki przyszedł se taki Jezus, krezus, powiedział, że prawo się nie zmieni a nowe przykazanie dał, i się sam skompromitował.   Coś o dwóch mieczach i trzosie, żeby nic nie zrozumiały łosie, bo łosie to same wymyśliły, świątynię zbudowały i zniszczyły.   W Koranie natomiast był sobie kolejny taki, co miał się cudownie i pasował do całej biblijnej paki.   A tam chodzi tylko o siusiaki.
    • @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...