Widzę to wszystko z podwórka

kobiecina w kapeluszu skrępowanym w kłębek
popołudniowych słońc
nieme rozmowy w tętnie ogrodu
co rusz z przesadą i odwagą

jeszcze o tej porze
swoich dni poprawia wygląd
przesadę przesadza
głęboko wierząc
w dotychczas
niewyrośnięte zmiany
pomiędzy zgorzkniałym a deszczem
sinej tęczy jej kwiat

na lżejszą przyszłość wywinięty chodnik
jak naszykowana do gry talia kart
obok krótkiej partyjki kocich łbów
wyplewiony z lenistwa domek
i sąsiadka młodsza ode mnie licząc
80 wiosennych kapeluszy nad nią
niewiadomych odpowiedzi więcej niż nudnych pytań

w dobrym samopoczuciu niezasłużonej
od lat małej dziewczynki nauczyła się niedawno teraz

będąc prababcią

rodzina to rodzina widać
nie widać większej
troski od niej
w przeciągu barwnego tła

maluje przestrzeń

tomku, tutaj może się odnależc wiele osób, bo ja tak i ogód i kapelusze i słońca popołudniowe,
:D

Tomku, jestem pod urokiem;
peel, jako wnikliwy obserwator otoczenia, bardzo ciepło przedstawia to, co widzi z podwórka...a widzi bardzo dużo; relacjonuje jakby wyświetlał przźrocza, czasami obraz dłużej zatrzymuje w kadrze, opisuje i dodaje swoje myśli...ponadto robi to z wyczuciem
i taktownie;
bardzo mi się podoba
:))

serdecznie pozdrawiam
-teresa

to teś namalował Tomku przestrzeń mm dobry
o bserwator-jednym słowem:),
przesadę przesadza- to ciekawe, że się dało zauważyć,
ciepłoniaście

Słowo cię słucha i zgrabnie podąża za myślą. Widok z podwórka prawie dotykalny - dotykalny jak czas.Bardzo dobre.Pozdrawiam.