czas wiosną

czas przyspiesza wiosną
krótsze dni, noce pełne księżyca
zapominam oddychać

oczyma spoczywam na duktach wyrwanych powietrzu
a na rabatce grzecznie siedzą żółte jaskry
ukradzione łące chętne niewybredne

południowa godzina zwalnia na chwilę. bierze rozpęd
wieczorem wraca oddech. księżyc już ogromny
powietrze falami sunie ćmą ku nocy. cichy zmrok

Zacznę od ostatniego wersu. Tak płynnie, jedwabnie napisany, że płynął przed moimi oczami jak zwolniony film, pięknie. Wiersz bardzo lekki choć wiem że na lekki składa się sporo pracy, i to widać
Dziękuję za Twoją wiosnę

Jesteś, Dyziu, nadto łaskaw. Dzięki serdeczne. Pewnie, wpisanie go w klawiaturę trochę czasu zajmuje. Wszyscy już będą wiedzieli,żem komputerowa ciamajda. Całuski. E.

Na chwilę wyciszyłaś mnie Elu ze złych emocji -dziękuję i pozdrawiam.

Bardzo mnie to cieszy, że pisanie się przydało. Pozdrawiam, Basiu i życzę miłego spokoju. Elka.

Bardzo ładnie ujęty "wiosenny bezdech", a najbardziej podoba mi się środek lokomocji powietrza :) Pozdrawiam.

Dyziu, "nie wszystko jest jak (Ci) się zdaje", ale odkładam przekomarzania, bo staroświeckim "nadtoś Pan łaskaw" upewniłam się co do ilości moich wrogów. Sny tej nocy dziecinne nie były, ale zrewanżowały się z nawiązką co do atrakcyjności. Dzięki i uściski. Elka.

Tajemnicza Anno M., ( nie pytaj, dlaczego, bo wiesz) - bardzo się cieszę, że coś dla Twoich smaków udało się napisać. Ściskam. Elka.

Może lato położy kres wiosennej romantyczności i złapiemy drugi oddech... Tylko, że wtedy o czym by pisać? Pozdrawiam. Eugi.

Nie położy. Po moim trupie. Lato ma na zachętę lipowe zapachy. Całuski. E.

ukradzione łące chętne niewybredne - ja tam wolę, jak są przecinki ;-). Hmm?

Ostatnia zwrotka to wysoki poziom. Rujnuje nieco ów pogląd ćma. Po co ona? A niech ją. Cichy zmrok. To jakby pisać opis przyrody od końca! Wyrafinowany zabieg. Prawie ścisnęło za serce. Prawie, bo ćma. :-)

Ładnie. Podoba mi się ten liryk. Jest energia i to, czego brakuje, gdy już nią się nasycam. Spokój. Gratuluję.

Michasiu, dobrze, że prawie akceptujesz. Wiesz, że dla mnie to ważne. Z ćmą - niedorozumienie. Przez D. Ćma po staropolsku to ciemność, chmura zmierzchu. Stąd ona. Prócz tego prawdziwa ćma ma taki pyłek, jak wszystkie motyle, który osiada wieczorami na szybach. Całuję. E.

Dziękuję za naukę Twoim wierszem ... Od razu lżej się robi i życie w pewnej mierze staje się łatwiejsze... a przecież o to właśnie chodzi.
Serdecznie pozdrawiam.

Przyznaję, że o takie "ćmie" nie słyszałem... ale nawet i w takim znaczeniu uważam to słowo za zbędne. Jednak lekcja i dla mnie w tym była... :-). To dobrze.

A z tego, co się zorientowałem, to bardziej gwara - dialekt wielkopolski...

A mi dech zaparło tak się zaczytałam Eluś ...

Bardzo ładny wiersz. Najbardziej podoba mi się koniec ("ćma" zdecydowanie na miejscu :) ) i początek. Przemawia do mnie ten zachwyt-bezdech wiosenny...

Miko Kstko, jest mi miło i witam nowego gościa. Wszystkiego najlepszego. Pozdrawiam E.

Soczysto smaczysta wiosenna poezja. MIęciutko układa się w duszy.



Pozdrowienia