smutki i smuteczki

jak wiosna co przychodzi nieproszona
jak zima bieli stęskniona
jak jesień co gasi letnie zapały
tak minął wiek cały

od ust twoich całowania
od włosów głaskania
od spacerów we dwoje
stąd i smutki moje

Jak Antoni dostał gratis banana
jak Antoni na skórkę nadepnął z rana
Jak Antoni zrobił na ulicy dwa salta
jak Antoni nogę sobie z głupoty złamał.
Jak Antoni w szpitalu się-rad znalazł
Jak Antoni-oto!-Pytanie?-dla pytania?

Od ust sobie odejmował
od kleiki same wcinał..
od wiersz to?-czy orginał
stąd-Antoniego zaduma?
istna ramota dziecinna.

jestem poruszony

Nie dziw się?-czasami robię,
taką odskocznię szukam w poezji..
troszkę innego stylu dla wersów,
ale czy to,ma jakiś sens?-czas osądzi.
Można zwrócić uwagę na fakt,
że jednak coś? w tym jest
bacząc!..na czytelność.
jak myślisz?-czy mam wrócić,
na dawne tory wersów rytmiki.

nie wiem, nie mnie o tym sądzić

Witam:) moim zdaniem..

.. lekki, nie--wymagający głębszego namysłu wierszyk o tym jak zmienia się świat w obliczu zmiennych pór roku i czarowna miłość : całowanie, głaskanie, dwoje i smutki Twoje.

Podoba mi się lekkość i rześkość formy jest jak chłodny łyk pomarańczowej lemoniady..

Nie poruszył mnie jednak temat, niestety sztampowy, banalny: zmęczyłam się czytając: jak...jak...jak.. w poezji zbyt często korzysta się z odniesień do pór roku-może za eksperymentuj i nadaj im własne oryginalne metafory. Np. JESIEŃ to rdzawy pomruk kota, WIOSNA- ciepły pocałunek modliszki itd itd... czy nie brzmią te jednoznaczne pojęcia ciekawiej, intrygując czytelnika brakiem dosłowności..

życzę powodzenia w wierszowaniu:)...i zapraszam do moich wierszy - ulotności.