Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ot, tak

Anna_Para

Przez Anna_Para
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

ot, tak - na wyciągnięcie ręki
mówić co ślina nam przyniesie
przy wspólnym stole dźwięk piosenki
w jednej herbacie wspólna jesień

wiosnę zobaczyć w jednych kwiatach
przedwiośnie grać na cztery ręce
jasnozielone jak szalone
pełne uniesień w sztok, w kantatach

ile bym dała, Miły za to
w białym moscato- wspólne lato
zima jak znak w białym zeszycie
i kochać się na śmierć i życie

emil_grabicz

emil_grabicz

Opublikowano
Opublikowano

Anno, ale ty jesteś Para nienasycona, boshe! Kantata na cztery ręce! Aż mi się włosy zjeżyły na głowie! Biały zeszyt, buteleczka Conti Bernardi, czerwona kołderka ze śnieżnobiałym prześcieradełkiem, pośrodku para, Anna i Miły... no nie, muszę chyba wziąć zimny prysznic, bo nie zrobię już kroku dalej...
"ile bym dała, Miły za to
w białym moscato- wspólne lato
zima jak znak w białym zeszycie
i kochać się na śmierć i życie" (cymesik, zabieram do łóżeczka na chłodne jesienne wznosy... hahaha )

Anno, wszystkie spienione rumaki mkną teraz przez prerię do Ciebie.
No nie, ale Ty potrafisz mi krew wzburzyć...
Mam problemy z myśleniem, bo spora część krwi właśnie płynie w odwrotnym kierunku... w
niezbadaną jamistość męskiej dumy.
Pozdrawiam serdecznie, testosteronowicz, Emil G. ;)

Duks

Duks

Opublikowano
Opublikowano

"Mam wielką przyjemność podziękować, Duks. Cieszę się, że trafiam w gusta:) Paraanna"

Ależ nie ma za co. :)
To była szczerość, a nie grzeczność.:)
Pozdrawiam serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tyrs
      Herr Sigmund Freud

      Przez Tyrs · Opublikowano

      oto siedzimy tutaj ty ja i oni i ty masz tajemnice i ja nie jestem szczery na parapecie kwiat rozczapierzył palce walcząc o przetrwanie spóźniona konewka w spóźnionej dłoni wyschnięta twarz zegara z fałdem Verragutha anioł stróż jak hobbit latający tam i z powrotem mosty spragnione człowieka aut szyn pociągów na skraju mój podpis PC i rok lata całe choć zła jest akwarela przez chwilę byliśmy dziećmi i mniej jest tych chwil na lekach choć śpię mniej i miej mnie na względzie kiedy wejdziesz antynomiczne przeklnij i jeśli zechcesz cokolwiek mąci ci umysł zdradź kto mi zapieprzył godzinę twój zwrot po zawrocie głowy spieszą się galaktyki muszą nadrobić w czarną przestrzeń decyzje bez odwrotu jak to ma działać do cholery wytworne perpetuum mobile - ziemia droga ruch (okrężny) ja nietrzeźwy i ty pijana oni i wreszcie bez nich kolor butelek na ścianach centralny punkt wszechświata z dystansem fiksujący soczewkę blisko blisko   i coraz dalej dalej    dość.    
    • Poet Ka
      Dialog w teatrze

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @_M_arianna_W... fajne!
    • Benjamin Artur
      Andaluzyjski pies w obłokach

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Zapytasz: skąd się tam wzięła ta odrealniona istota?   Gdybym go sam nie zobaczył, a on nie prosił mnie o pokarm, uznałbym go za nocną zjawę sunącą poprzez uroczą Grenadę.   Zlazł bezszelestnie z płótna Dalego, ogonem zawijając — flamenco tańczy. Skacze ponad dachami złotej Malagi, zwinny jak kot Don Kichota z Manczy.   Piękny rycerz o pociągłej twarzy siedzi tam ciągle i o czymś marzy. Jakże chciałoby się do niego podejść, zahaczyć w tańcu o gorącą Kordobę.   Uczuciem uderzyć w pierś bailaory, wytrącić jej ze zwinnej dłoni kastaniety, na kopię nadziać wszystkie podniety i tobie je podarować, piękna Sewillo.
    • Poet Ka
      pół liścia między kartkami

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk tak...masz rację  dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @.KOBIETA. dzięki serdeczne  
    • Poet Ka
      O tempora! O mores!

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @jjzielezinski   Niewidzialny   Jestem najskromniejszy, najcichszy. Nie było mnie widać i nie ma.   Zrodzon z obcej matki. Ilu nas było, drogi bracie, w cieniu dowództwa?   Tamten czas nas nie kochał. Przetrwałem trzydzieści trzy warty, patrząc, jak gasną kolejne baony.   Jam uciekł z transportu, jam walczył do końca, jam padał żywy.   Pod gradem kul udawałem trupa, żeby się jeszcze na coś przydać.   Jestem niepopularny. Mówią, że mam spróchniałe korzenie. Matka odeszła za wcześnie. Przyszła Polska. Zrozum, że to nie była moja matka!   Poszedłem walczyć, żeby cokolwiek ocalić. Że krew była niemiecka? Tego wyboru nie miałem.   Potem byłem cichutki, najcichszy. Nigdy nie nagrodzono mnie miłością.   W kraju stałem się banitą, do końca obcym, niezaakceptowanym.   Cisza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...