Płacz Bajkała

Bajkał łkał. Siedział na odrapanym taborecie kiwając się jak dziecko z chorobą sierocą i zanosił się płaczem. Przezwisko Bajkał zyskał sobie dawno temu. Za każdym razem, gdy się wstawił, śpiewał Bradiagę , a raczej cztery wersy tej pieśni zesłańców, w jego wykonaniu brzmiące mniej więcej tak:
do brzegów Bajkału podchodzi,
wspomina rodzinny swój dom,
a w wodzie gorzałka się chłodzi,
wypijmy więc bracia za zgon.
Zawsze się wtedy rozczulał: śpiewał, a łzy spływały mu po policzkach. Siedział więc teraz, jak się rzekło, na odrapanym taborecie zamiast jak zwykle na starej, spłowiałej, nadgryzionej zębem czasu i poszarpanej kocimi pazurami sofie, i z zaczerwienionych po nieprzespanej nocy oczu, jak z siklawy albo Wodogrzmotów Mickiewicza, płynęły potoki łez. I była to głębia rozpaczy porównywalna z największą na świecie głębiną jakiegokolwiek ziemskiego, słodkowodnego jeziora.
Wszyscy mieszkańcy dwudziestowiecznej kamienicy, w której murach rozlegało się łkanie Bajkała, przeczuwali, że to się nie może tak zwyczajnie skończyć. Świat tego swoistego mikrokosmosu zamierał wtedy przerażony, oczekując najgorszego.

Cieszę się, że moja bajka mogła być Twoim natchnieniem :)

Sprawdź dokładnie znaczenie orzeczenia wstawił się - osoba posługująca się świadomie słowem pisanym, nie powinna używać go wyłącznie w znaczeniu potocznym :)

popił cep i ... łka